بستگی به هدف ماهیگیری و میزان ماهیگیری دارد. اگر صید خرچنگ و میگو باشد بهتر است در آب کم عمق قرار گیرد زیرا میگو و خرچنگ نمی توانند به آب عمیق بروند زیرا نیاز به نفس کشیدن دارند فقط می توانند در آب کم عمق بمانند بنابراین برای صید آنها باید بهتر است تور قفس زمینی را در منطقه غواصی بیندازید.
البته اگر ماهیگیری در رودخانه های بزرگ یا حتی مناطق دریایی انجام شود، هدف صید عموماً ماهی های بزرگ هستند. این ماهی های بزرگ عموما در مناطق عمیق آب زندگی می کنند، بنابراین تورهای قفس زمینی برای ماهیگیری باید در مناطق عمیق آب قرار داده شوند.
خرچنگ ها (páng xiè) متعلق به کلاس زره های نرم، ده پاها و سخت پوستانی هستند که بدن آنها توسط یک پوسته سخت محافظت می شود و توسط آبشش ها تنفس می کند. از نظر طبقه بندی، همان حیوان میگو، خرچنگ و خرچنگ گوشه نشین است.
بیشتر گونه های خرچنگ در دریا یا نزدیک دریا زندگی می کنند و برخی در آب شیرین یا خشکی زندگی می کنند. خرچنگ های رایج عبارتند از: خرچنگ شناگر، خرچنگ شناگر دریایی، خرچنگ آبی و خرچنگ دستکش چینی (خرچنگ رودخانه ای، خرچنگ مودار، خرچنگ آب شفاف) و غیره.

ویژگیهای فیزیکی:
بدن خرچنگ به سفالوتوراکس و شکم تقسیم می شود. پشت سفالوتوراکس با کاراپاس پوشیده شده است که شکل آن از گونه ای به گونه دیگر متفاوت است. مرکز پیشانی دارای جفت اول و دوم آنتن است و قسمت بیرونی آن یک چشم مرکب با ساقه است. اجزای دهان شامل 1 جفت فک بزرگ، 2 جفت آرواره کوچک و 3 جفت فک بالا می باشد.
در دو طرف کاراپاس 5 جفت پای سینه ای وجود دارد. شکم در سطح شکمی سفالوتوراکس تحلیل رفته، صاف و منحنی شده است. شکم نرها باریک و دراز است و عمدتاً مثلثی شکل است و فقط دو جفت زائده اول به صورت اتصالات تغییر شکل داده اند. شکم ماده ها پهن است، با یک جفت زائده دو شاخه در هر یک از بخش های دوم تا پنجم، که به طور متراکم با سته ها پوشیده شده است که برای نگهداری تخم ها استفاده می شود. بیشتر خرچنگ ها دریایی هستند و بیشترین گونه ها در دریاهای کم عمق استوایی هستند.
